De Parel van Azie

De stad Phnom Penh, word wel de parel van Azië genoemd. Tegenwoordig heeft de stad bijna 1,5 miljoen inwoners en ligt aan de oever van de Mekong rivier waar ze samenkomt met de Tonle Sap en de Bassac rivier.

De Mekong rivier is bijna 5000 km lang en heeft haar bronnen op het Tibet-plateau. Rond 1430 werd de stad Angkor verlaten en de plek waar nu Phnom Penh ligt gekozen als hoofdstad. Misschien kwam dit door de betere ligging voor de handel en om een rustigere ligging te hebben van vijanden in het tegenwoordige Thailand. Heb het er trouwens nooit over dat je Thailand een leuk land vindt tegen een Cambodjaan, want de landen zijn water en vuur met af en toe schermutselingen langs de grens.
Wat opvalt in Phnom Penh is de Europese uitstraling die veel gebouwen hebben. Zoals de appartementen gebouwen langs de boulevard langs de Mekong ,de brede lanen, en de villa's in de statigere wijken. De Fransen lijfden de stad in in 1863. Er woonden toen ongeveer 25,000 mensen. De Franse architecten zorgden voor een belangrijk gedeelte voor het stedenbouwkundige stempel (rechtlijnige quartiers) en koloniale bebouwing van de stad. In deze periode werd ook het Koninklijke paleis en diverse ministeries gebouwd (bron: Lonely Planet Cambodia 6e editie 2004). In 1953 werd Cambodja onafhankelijk. Hierna brak een roerige tijd aan; In 1970 vielen Amerikaanse en Zuid-Vietnamese troepen Cambodja binnen. In 1975 wierp de Rode Khmer de regering van Lon Nol omver en kwam er aan het bewind een eind. In April 1975 werd de stad op bevel van Pol Pot de stad ontruimd en veranderde het in een spookstad; de stad werd erg beschadigd pas na bijna 4 jaar in 1979 kon begonnen worden met de wederopbouw. Nu hebben alleen mensen die geboren zijn voor 1975 de oorlog meegemaakt maar veel mensen hebben directe familieleden verloren zoals vaders die in het Cambodjaanse leger dienden.

De stad is tegenwoordig een relatief veilige stad, alhoewel het drukke verkeer, en dan vooral het oversteken van straten oppassen geblazen is. Er rijden veel brommers; Het aantal brommers word geschat op ruim 500.000 tegen ruim 94.000 auto's. Wel word over het algemeen in de avond aangeraden een Tuktuk of moto te nemen.

Toeristische attracties.

De stad Phnom Penh staat er om bekend niet zoveel toeristische attracties te hebben. Bekende attracties zijn Het Koninklijke Paleis, de wats zoals Phnom Wat en de Killingfields, misschien gaat het ook meer om de kleine dingen zoals hoe men het leven vorm geeft, het eten, het straatleven etc.

Op zondag samen met Thet en de zoon van Dara naar het Koninklijke Paleis geweest. Het leek echt zondag op weg naar het Paleis,  veel minder verkeer op straat, dat was makkelijker oversteken. Vrouwen in het park die in een hele groep aerobics doen met een dj die muziek draait (De deelnemers betalen hier iets van 20ct voor). Futsalende jongens.

De entree was $5 voor mij, als niet Cambodjaan en iets van $2 voor Cambodjanen. Dat schepte wel even verwarring toen ik samen met Thet en Dara's zoon in de rij voor Cambodjanen ging staan. Ik viel door de mand toen bleek dat ik geen Khmer kon spreken.

Het Paleis was mooi, het is een groot terrein. Even uitgerust in de zon waar mensen lekker zitten bij de fontein waarin vissen en schildpadden zwemmen.
Veel Cambodjanen maar af en toe ook toeristen uit Japan, Australië, de Filipijnen enz.

Er liepen ook veel groepen in oranje geklede monniken rond die foto's maakten. In het park op terrein van het Koninklijke Paleis zijn ook diverse boeddhistische offer-plaatsen waar je wierook opsteken kan. Het paleis is in 1866 gebouwd en er  schijnt ook een levensgrote Boeddha beeld te staan die ingelegd is met 1000den diamanten. We hebben lekker van de dag genoten en ik heb volgens mij veel niet gezien wat ik terug lees in de Lonely Planet, misschien omdat ik mijn lenzen niet aan had. Op het waterfront langs de Mekong heb je een aantal kleine tempeltjes waar je tegen betaling wierook, kaarsen en bloemen kan kopen om te offeren.  Trouwens ik las net dat 'tot 1995 werden Boeddhistische Monniken door Rode Khmer restanten vervolgd. Vele monniken werden vermoord, en kloosters vernield. Sommige monniken vluchtten het regenwoud in en verborgen zich daar gedurende meer dan 20 jaar, in het geheim ondersteund door dorpelingen die eten gaven. Toen de (burger)oorlog voorbij was gingen deze monniken weer in kloosters in dorp of stad wonen. De religie is er nog niet compleet hersteld van de oorlog' (bron).

Andere bezienswaardigheden zijn de Wat's. Wat komt uit het Sanskriet (vāta) en betekent insluiting en wordt gebruikt als benaming voor een Boeddhistische tempel. In Phnom Penh zijn er vijf belangrijke Wat's; Wat Mooha Montrei, Wat Koh, Wat Lang Ka, Wat Ounaloum (Het hoofdkwartier van het Boeddhistische Patriarchaat van de Mahanikaya richting in Cambodja) en Wat Phnom. In de eerste week in Phnom Penh heb ik Wat Phnom even vlug kunnen bezoeken.

Kleine stoepa op de Wat Phnom

Ik ben er snel doorheen gelopen uit een combinatie van de warmte, en de motor-taxi die nog beneden stond te wachten waardoor ik insjallah een andere keer terugga. In de bovenstaande video zie je in ieder geval de Phnom Wat vanaf de weg. Deze wat ligt op een heuvel. Interessant ook omdat het het als de oorsprong van de stad Phnom Penh wordt beschouwd. Volgens een oude overlevering werd de stad gesticht door de een oude vrouw die Penh heette op een heuvel niet ver van de oevers van de Mekong. Ze richtte hier vier Boeddha beelden op waaromheen de stad Phnom Penh gegroeid is.

een trap naar boven op de Wat Phnom, het is 

 niet de hoofdtrap

Via een trap kan je de door mensenhanden gemaakte  heuvel beklimmen waar langs wierookstokjes en jasmijn bloemen verkocht worden die boven in een van de de pagodes of tempel kan worden geofferd voor de gezondheid of geluk van de eigen familie of vrienden. Ook is er onder ander een stoepa te zien die het as herbergt van koning Ponhea Yat die tussen 1407 en 1467 regeerde.
Elke dag staat er beneden de heuvel een olifant waarop mensen tegen betaling een ritje kunnen maken.




Tot slot is als je wat nodig hebt in Phnom Penh zoals schoenen, een souvenir, kleding of in mijn geval boeken de Russische markt 'The place to be". . Ik heb voor $12 een Khmer woordenboek, een leerboek Khmer en een boek over Boeddhisme gekocht. Zelfs even kort over de prijs onderhandeld en die ging omlaag van $15 naar $12. Op de markt word veel kleding verkocht die eigenlijk voor de westerse merken gemaakt zijn maar net zijn afgekeurd voor de internationale markt. De kleding word in fabrieken gemaakt waar mensen vaak in slechte omstandigheden werken om kleding te maken voor bedrijven als Nike en H&M. De Russische naam dankt de markt trouwens  aan de jaren tachtig en negentig toen er veel Russen naar de markt kwamen om te winkelen. Het terrein van de Russische ambassade in Phnom Penh is gigantisch groot, ongeveer een heel blok, en het land speelde een belangrijke rol op de weg naar vrede van Cambodja, en had een grote aanwezigheid bij de VN vredesmacht in het land in 1991-1993. Nederland heeft trouwens geen Ambassade in Cambodja, de ze taken worden gedaan door de ambassade in Thailand.







De donkere kant van de parel.

Phnom Penh is goedkoop, voor $1 kan men ontbijten, voor $3 heb je een goede lekkere maaltijd; de stad kreeg in dit jaar de zesde plek op de ranglijst goedkoopste steden. Hiermee samen hangt ook de iets grotere kans op berovingen dan in Thailand ook al is de kans dat iemand berooft word zeer klein zeker als je het vergelijkt met Zuid Amerika. Aan de andere kant word je veel aangesproken op straat, of je een motor- of brommer taxi wilt nemen of of je een vrouw wilt. Al dan niet gedwongen prostitutie komt veel voor in Cambodja. Wat samenhangt met de armoede en de lage werkgelegenheid met name op het platteland waardoor jonge vrouwen in dit circuit terechtkomen. Een keer samen met collega's naar een discotheek geweest. De Cambodjanen houden van dansen maar dan vaak in paren of 'en group' in gelid. Qua nacht entertainment is hiernaast trouwens ook Karaoke erg populair. Bij binnenkomst in de meeste disco's word de gast direct opgewacht door barmeisjes die met de klant dansen en ook drinken en eten bestellen. De barmeisjes krijgen een gedeelte van de provisie, en het word vaak geassocieerd met prostitutie omdat een groot aandeel van de jonge vrouwen ook seksuele diensten verricht. Trouwens in mijn geval, wat bier gedronken, en met enige tegenzin op de Cambodjaanse stappen gedanst en bij weggaan $5 fooi aan mijn gezelschapsdame gegeven. Dit fenomeen van gezelschapsdames lijkt hier vrij normaal te zijn. Net zoals de biermeisjes in Cambodja, die ik nog niet gezien heb, maar wel over gelezen heb. Deze meisjes leven van een maandsalaris of commissie dat te laag is om een familie te onderhouden, waardoor ze gedwongen zijn bij te verdienen. Dit terwijl de boeddhistische normen voor de vrouwen streng zijn in Cambodja. Thet vertelde al hier iets over. Namelijk dat goede Khmer vrouwen altijd langzamer dan de man moeten lopen en langzamer dienen de praten. Een artikel op internet vult dit aan; De vrouw dient de waarden en het respect van de familie hoog te houden, en altijd goed gehumeurd zijn. Ze moet een vrouw zijn die trouw blijft aan haar man ook als haar man buitenechtelijke relaties heeft. Maar zoals Thet ook zei de Westerse Cultuur zet dit onder druk, de man krijgt de vrijheid, en jonge vrouwen dragen hiervan de last. De straf van de familie als een vrouw het verkeerde pad op gaat is vaak niet mild, en vaak blijft er niets over om via mensen smokkel naar Thailand te gaan, of naar een van de weinige blijf van mijn huizen te vertrekken.

Een buiging ter afscheid is in Cambodja heel normaal. Vooral als je in een restaurant bent komt het vaak voor dat mensen bij de ingang buigen. Hoe dieper je buigt, hoe groter het respect is. Respect en een dikke portemonnee gaan vaak hand en hand. Ondanks de grote verschillen tussen rijk en arm in Phnom Penh: een kleine groep met grote auto's tegen een grote groep die zich met een beetje geluk een brommer kunnen veroorloven. Geschat word dat 5% van de inwoners van Phnom Penh het met een inkomen van minder dan $0,60 moet doen. Desondanks lijkt er een grote mate van saamhorigheid te bestaan en lijken de verschillende klassen: De "tuk-tuk rijder en passagier", zeg maar, elkaar te accepteren zonder dat dit leidt tot spanningen. Het is een beetje als het verkeer; er zijn nauwelijks stoplichten en alles rijdt door elkaar maar toch gaat het goed.

Van China naar Cambodja.

Vanavond aangekomen in Cambodja, ongelooflijk hoor. De vliegreis hierheen veel tijd op vliegvelden doorgebracht eerst 5 uur op het vliegveld van Peking en daarna nog op een aantal uur op het vliegveld van Guanghzou. In Peking kwam ik na een vlucht van  8 uur of zo aan vroeg in de ochtend en voelde me alsof ik een nachtdienst gedraaid had. Gelukkig zat er in de kelder van het vliegveld een hotel die kamers met douche per uur verhuurde na even twijfelen het toch gedaan na al een tijdje het vliegveld verkend te hebben. Heb er geen spijt van gehad dat was een behoorlijke opfrissing en direct mijn bagage een beetje geordend. Het kostte voor een uurtje wel 12 euro maar ik was gewoon best wel kapot. Wat trouwens een verrassing was waren de eerste indrukken van China zelf; Ten eerste was ik er verbaasd over dat ik zonder visum aangevraagd had in Nederland gewoon daar een visum kreeg voor een dag waardoor ik gewoon in en buiten het vliegveld kon rondlopen, het heen en weer door de douane lopen ging ook relaxed, zoals de hele sfeer eigenlijk relaxed was. Wel af en toe mensen die direct in het chinees tegen me begonnen te praten, misschien dat dit door het Chinese bloed in me komt. Dan vind ik het ook zo jammer dat ik geen Chinees kan, lijkt me wel leuk hoor, alleen lijkt me het leren van die letters zo moeilijk.

 Zat er nog aan te denken om de bus of met de metro naar de stad te gaan maar heb het toch niet gedaan omdat ik moe was en maar een paar uur had om weer in te checken, en het was rond het vriespunt buiten. Maar ja dit zijn maar van die reisdilemmas.

Wat ik gezien heb van China op de vliegvelden en vanuit de lucht is dat het erg modern is. Guanghzou was echt indrukwekkend vanuit vliegtuig, hoge gebouwen, de wegen en spoorlijnen alles kwam erg modern en fris over. Zoals de mensen ook relaxed overkwamen, en alles goed georganiseerd overkwam. In het vliegtuig werd een video laten zien hoe je verschillende drukpenten op je hoofd en nek kan masseren om vermoeidheid tegen te gaan terwijl op de achtergrond rustgevende Chinese klassieke deuntjes geplaatst waren. Ik had er wel eens wat van gehoord de sneltreinontwikkeling waar China in zit; de sky is de limit, ongelooflijke projecten worden uitgevoerd. China is tussen haakjes ook bezig met het investeren in het spoorwegennet van Cambodja en Vietnam met in het achterhoofd de droom om het spoorwegennet van Europa en Azie aan elkaar te verbinden.Lijkt me wel leuk hoor om met de trein van Den Haag HS naar het verre oosten te reizen. Toch merk ik als ik Dara met mensen praat dat er wat watrouwen is ten opzichte van de grote overbuur China. Vanwege de verborgen geheime agenda, want in de Cambodjaanse wateren liggen veel grondstoffen, en de mate waarin nationale belangen (economie, landbouw, ecologie) hiermee gediend zijn. De regerende partij Peoples Party of Cambodia werken in ieder geval innig samen.

De aankomst in Phnom Penh was leuk, de directeur Dara kwam me ophalen samen met zijn zoon, collega en een taxi chauffeur (die me vertelde dat hij de tijd van de Rode Khmer meegemaakt had). Dara, een idealistische man,  vol met ideeen om de lokale bevolking te houden, heeft op kosten van de organisatie waarvoor ik vrijwilligerswerk ga doen een hotelkamer voor me geregeld in het Longlive Hotel in Phnom Penh, wel luxe hoor met airco en wifi. Ik ga nu maar even van een goede nachtrust genieten, met de airco wel want buiten is het 28 graden.

Beam me up Scotty!

Het is niet makkelijk afscheid te nemen ook al ga ik maar vier maanden weg, en kom ik daarna weer terug. De reis duurt in totaal ongeveer 14 uur maar ben met een tussenstop een dag bezig. Dat is wat anders dan die oude plaatjes van mensen die met de boot naar het buitenland vertrokken en weken onderweg waren. Natuurlijk ben ik wel eerder naar het buitenland geweest maar dit was nooit langer dan 5 weken, en nu is het dan 4 maanden. Ik krijg meestal pas echt het gevoel dat ik echt weg ben als ik in het vliegtuig zit, of misschien als ik uit het vliegtuig stap. De bestemming Cambodja is onbekend voor mij, en ik ben nu bezig uit mijn comfort zone stappen. Het hier en nu is veilig, met mijn ouders, familie, vrienden, collegas, mijn huisje, en bed en de dagelijkse rituelen die hierbij horen. Het daar is onbekend: waar ik zal slapen, hoe het zal zijn om daar te werken etc. Het is ook de eerste dat ik terug ben in Azie sinds dat ik in 1981 met mijn ouders uit de Filipijnen vertrok. Mijn oma van 94 is ook begin jaren 50 met mijn opa en hun 4 kinderen van Suriname naar Nederland gekomen met de boot en met een kist met fruit en hun bezittingen. Mijn moeder is ook met haar ouders uit Indie gekomen net na de oorlog. Mijn vader heeft met ons voor zijn werk en als cultureel antropoloog met ons op veel plekken gewoond, en mijn familie woont nu zo'n beetje in alle windstreken. Het zit in mijn bloed zegt mijn vader,die reislust. Mijn oma vroeg direct de bosatlas te pakken (uitgave 1959) om te laten zien waar Cambodja ligt, en ze zei: welke taal spreken ze daar? "Khmer" zei ik. Toen vroeg ze waar de taal op lijkt. Ik zei dat het wel een beetje op Chinees lijkt. Ze zei wel proberen om een beetje van die taal te leren hoor, dat word namelijk erg gewaardeerd. Toevallig had ik inmiddels al een korte podcast gedownload die ik op weg naar Oma geluisterd had. Het klonk inderdaad moeilijk, als Chinees zeg maar. Maar ik zal proberen dagelijks een paar woorden te leren om te beginnen hallo fonetisch uitgesproken als "sue sa da" en dankje "awkoen" straks in eht vliegtuig.Het leren van een paar woorden kan me inderdaad veel plezier geven zoals Oma zei en wat extra zelfvertrouwen in het onbekende. Vanochtend kreeg ik in ieder geval een zeer verwerkelkomend mailtje van de directeur van de organisatieorganistatie met wie ik ga samenwerken: ik word opgehaald van het vliegtuig en ik moet zoeken naar het onderstaande bordje.

Een wreed stukje geschiedenis.

Gisterenavond de film Cambodia (Year Zero) bekeken uit 1978 van John Pilger, toevalligerwijs terwijl nu ook voormalige Khmer Rouge kopstukken berecht worden door het Cambodja-tribunaal. De film is vrij heftig overigens, ongelooflijk wat mensen elkaar kunnen aandoen, en hoe erbarmelijk de situatie was toen. Zo lang geleden is het eigenlijk nog niet dat Cambodja in puin lag, nadat de leden van de Khmer Rouge Phnom Penh evacueerden, mensen tewerkstelden, en zo ongeveer de gehele middenklasse uitroeiden. De Rode Khmer had een maoistische ideologie die het eenvoudige plattelandsleven verplicht stelde en de gemeenschap en leider boven het individu plaatste. De Rode Khmer kon sterk groeien door de aanvallen van Amerika en Zuid Vietnam op de Vietcong die volgens Amerika o.a. uit Cambodja opereerden om operaties in Vietnam uit te voeren.

De Amerikanen gingen hierbij rigoreus te werk met brandbommen en vele Cambodianen kwamen om.In 1978 viel Vietnam binnen om het regime van Pol Pot te verdrijven. De periode tussen 1969-1979 heeft aan naar schatting 3 miljoen cambodjanen het leven gekost. In de tijd dat de film gemaakt is valt te zien dat er hongersnood was en dat er nauwelijks humanitaire hulp van de grond kwam. Dit terwijl het land tot 1970 relatief welvarend is. Restanten van de rode Khmer bleven tot midden jaren negentig vooral in west cambodja opereren. Het land heeft nu een erge jonge bevolking waarvan 75% deze verschrikkelijke periode niet meegemaakt heeft. Nu vind het door de VN gesteunde Rode Khmer tribunaal Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia (ECCC) plaats: "De voormalige leiders van het regime van Pol Pot kunnen de wreedheden en misdaden die tijdens het Rode Khmer periode zijn begaan niet in de schoenen van hun leider of de omstandigheden schuiven. Dat zei de openbaar aanklager, Andrew Cayley, van het door de VN gesteunde Rode Khmertribunaal vandaag tijdens de tweede procesdag als reactie op de verklaring van de verdachten dat ze niet op de hoogte waren van de wreedheden en dat ze er zelf niet aan deelgenomen hebben. Hij zei dat de aangeklaagden, net als Pol Pot, over leven en dood hebben geheerst terwijl ze aan de macht waren van 1975 tot 1979" (geciteerd).
Khieu Samphan is de belangrijkste verdachte; Hij was voorzitter van de presidentiele raad onder Pol Pot, hij bepleitte dat hij in zijn functie als staatshoofd geen werkelijke macht had (zie).

Over malariamuggen gesproken.

Door eerdere prikken voor tropische bestemmingen had ik gedacht dat ik de meeste vaccinaties wel gehad zou hebben. Ik had over de malaria muggen heen gekeken. Op mijn afspraak bij de GGD reisinformatie pakte de medewerker een kaart van Cambodja te voorschijn, waarop aangeven stond dat door het dagelijks slikken van de anti-malaria middelen Malarone of de anti-biotica doxycycline wordt aanbevolen, door de aanwezigheid van zeer slimme resistente parasieten die de plaatselijke muggen gebruiken om zich te verspreiden.

De antibiotica word dagelijks geslikt tot een maand na terugkomst; dit vond ik wel een onprettig idee om ter voorkoming van het risico op malaria dagelijks antibiotica te moeten slippen, de bijwerkingen kunnen ook niet mis zijn.
Het deed me terugdenken aan twee winters geleden toen er ter voorkoming van de Mexicaanse griep ingeent werd.  Ik zal nu ook trouw de malarone zal slikken, ik ga uit van safety first, en als terplekke blijkt dat het niet nodig is dan heb ik een behoorlijke apotheek ter behandeling van malaria bij me.

 De malarone medicatie is een "state of the art" medicijn, geslikt een maal daags  tot 1 week na terugkomst. Malorone is superduur namelijk 3 euro per stuk, of het vergoed wordt hangt af van de gekozen verzekering. Azivo zorgverzekering bijvoorbeeld vergoed niet in de basisverzering, terwijl De Friesland zorgverzekering  waar ik zelf verzekerd ben de kosten wel 100% vergoed als je voor consult bij de GGD geweest bent. Had ik een geluk; ik zag het pas in de kleine lettertjes nadat ik bij de GGD geweest was en de rekening kreeg. Het geeft ook direct aan wat een voorrrecht het is om in een land te leven met goede medische voorzieningen voor iedereen, en verzekeringen die onkosten dekken. Ja, de verzekeringen worden duurder en het is  een behoorlijk bedrag per maand. In vergelijking met andere landen is dit best wel te doen als je kijkt naar landen zonder algemene sociale stelsels voor de onkosten van ziektekosten zoals de VS en minder ontwikkelde landen, waar ziekte kan betekenen dat men veel geld kwijt is (als je dit hebt) en ook moet stoppen met werk waardoor men afhankelijk is van de hand van god en eventuele familie.

Malarone is in tegenstelling tot Nederland waar malaria al sinds de jaren dertig niet meer voorkomt niet verkrijgbaar in Zuid Oost azie, wat een hotspot is van Malaria.

 Malaria wordt overgedragen door steken van de door de parasiet besmette muggen, die dan in de bloedbaan in terecht komen. Wereldwijd sterven er rond een miljoen mensen aan Malaria, waarvan het merendeel jonge kinderen in Afrika. In Cambodja werden er dit jaar van januari tot september bijna 44,000 gevallen van Malaria gemeld, en stierven er 64 Cambodianen (zie). In het westen van het land is malaria sterk teruggedrongen vanwege projecten op dit gebied. In 2006 werd resistentie van de Falciparum  parasiet voor  Artesemine hier vastgesteld. Deze soort veroorzaakt de meeste doden wereldwijd en is de enigste soort die zich wist aan te passen aan Artemisine; tot nog toe was dit het belangrijkste middel tegen malaria. Waarom de resisitentie tegen Artesemine juist in het grensgebied tussen Cambodia en Thailand is ontstaan is niet duidelijk, het lijkt erop dat de parasiet zich hier goed kan aanpassen.  zie verder hier. Malarone heeft zowel bij de preventie van Malaria als bij de behandeling van acute malaria door de Falciparum parasiet goede resultaten opgeleverd. Recentelijk is er nieuwe hoop ontstaan om een vaccin tegen de malaria parasiet te ontwikkelen, doordat wetenschappers een receptor hebben gevonden die de toegang tot de rode bloedcel blokkeert voor de slimme malaria parasieten die de wetenschappers tot nu steeds te slim af waren (zie hier).
De kostbare doosjes met pillen zitten nu in mijn koffer en wat voel ik me bevoorrecht dat dit mogelijk is, hopelijk vinden de muggen me niet lekker.

Uiteindelijk zijn er eigenlijk niet zoveel muggen nu in het begin van de droge tijd. Het slikken van medicatie om de kans op malaria te verkleinen word in steden aan de grens tussen Thailand en Cambodja door mensen hier in de omgeving niet noodzakelijk geacht. In distrikten in de bergen op de grens met Thailand komt relatief veel malaria voor. Maar door maatregelen zoals goede voorlichting, muskietennetten, en een medische post vlakbij is het aantal zieken en sterfgevallen aan het afnemen.

Welkom op deze blog

Kaart met Provincies van Cambodia.

Deze blog heb ik geopend om mijn ervaringen in Cambodia te delen: de dingen die ik zie, meemaak, en leer.
Ik ga ruim vier maanden naar Cambodia om mee te werken met TDSP.  Ik kom op 26 november in de avond aan in Phnom Penh, om dan na een aantal dagen te reizen naar Banteay Meanchey waar ik zal maken met de medewerkers van TDSP. Ik ben erg blij dat dit mogelijk is, mede door het verlof dat ik heb gekregen van mijn werkgever; Stichting Steinmetzdecompaan in Den Haag, natuurlijk TDSP, en het contact dat gelegd is via Esther en Wim. Deze blog is een onderdeel van de website right2progress. De website dient meer om dingen te laten zien die te maken hebben met de samenwerking met TDSP.