Vorige week zei Dara: "we gaan ergens naartoe". We zaten in de Toyota van Dara's vaste Chauffeur in Phnom Penh, die Carina genoemd wordt omdat hij jaren in dit type Toyota gereden heeft. Aangezien het gesprek in het Khmer genoot ik van het uitzicht om te zien hoe de stad overging in lintbebouwing door het platteland. Op een gegeven moment wilde hij links afgaan; dat betekent hier gewoon even linksinvoegen op de rechterrijbaan, als spookrijder zeg maar, wachten tot het tegemoetkomende verkeer stopt en daarna de weg vervolgen. Heel normaal eigenlijk hier: Iedereen lijkt stalen zenuwen te hebben in het verkeer. Toen ik vroeg waar we naartoe gingen.
Naar een bruiloft, zei hij. Ik zei vereerd te zijn. Ik was wel blij dat ik een lange broek en overhemd aangedaan had net voordat hij gebeld had, omdat ik dacht dat het om een werkafspraak ging. Het was de bruiloft van een neef van zijn vrouw. Buiten stond een ontvangstcomitee van leden van de familie opgesteld. Ik boog maar zo diep mogelijk met mijn handen tegen elkaar, waarna we een ingepakt pakje kauwgum kregen. Binnen, in wat later bleek, het gebouw van de pagode van de familie bleek te zijn, zaten wel vijfhonderd man aan mooi versierde ronde tafels en stoelen Deze worden bij een bruiloft door een bedrijfje geregeld worden.
Gelukkig zaten we binnen de poort net onder een stukje open hemel waardoor je mooi de sterrenhemel kon zien, over de groepjes bezoekers die steeds van nieuwe gerechten en de nodige drank bediend werden, was net de band te zien die voor de muziek tijdens deze avond zorgde. Op een gegeven moment viel me ook op dat er geld geteld werd achter ons, alsof er een loterij gehouden werd. Nee, zo bleek, hier werd het geteld dat door de bezoekers in een enveloppe gedaan word waarbij ongeveer een bedrag van $10 per persoon verwacht wordt. Het dekt de onkosten. Het deed me denken aan bruiloft van een Filipijnse collega die ik jaren geleden bijgewoond heb. De moeder van de bruidegom kwam ons bedanken met op haar arm een meisje, wat later haar kleindochter bleek te zijn, zonder armen.
Het meisje, ongeveer 5 jaar oud, bleek per ongeluk een mijn opgeraapt te hebben dat ze voor speelgoed aanzag. Gelukkig heeft ze het overleefd, en hopelijk kan ze ook in de toekomst trouwen. Het huwelijk is Cambodja erg belangrijk en word vaak aan het eind ervan het jaar gevierd. Veelal spelen koppelaars binnen de familie een rol, vooral op het platteland, en betaald de bruidegom een bruidsschat aan de familie van de bruid. Huwelijken konden tot voor kort wel 3 dagen duren maar dit word tegenwoordig steeds meer ingekort tot 1 dag, en ook is in de grote steden het steeds meer gewoon om huwelijken niet door de familie te laten bepalen maar door de partners zelf. Wat betreft ongevallen door landmijnen uit de dertig jaar dat het land in oorlog blijkt dat vorig jaar ongeveer 270 slachtoffers gevallen zijn. Een derde van de mensen die met een mijn in aanraking gekomen zijn zijn kinderen. In Cambodja zijn er meer dan 35 duizend mensen die verwondingen hebben opgelopen door landmijnen. Wrang is dat in februari in een jarenlang grensconflict tussen Thailand en Cambodja door Thailand clusterbom-munitie is gebruikt waarbij een gedeelte vaak niet direct ontploft. Door de lichtgevende kleuren oefenen deze explosieven een aantrekkingskracht uit op kinderen waardoor de mensen, en vooral kinderen in de omliggende dorpen een groot gevaar lopen hierdoor gedood of gewond te raken. Meer dan 80% van de Cambodjanen leven op het platteland.Vooral op het platteland leveren landmijnen een gevaar op, en het word afgeraden buiten de gebaande paden te lopen.
 |
| Dara en ik in de tuktuk in Phnom Penh |
Gelukkig zaten we binnen de poort net onder een stukje open hemel waardoor je mooi de sterrenhemel kon zien, over de groepjes bezoekers die steeds van nieuwe gerechten en de nodige drank bediend werden, was net de band te zien die voor de muziek tijdens deze avond zorgde. Op een gegeven moment viel me ook op dat er geld geteld werd achter ons, alsof er een loterij gehouden werd. Nee, zo bleek, hier werd het geteld dat door de bezoekers in een enveloppe gedaan word waarbij ongeveer een bedrag van $10 per persoon verwacht wordt. Het dekt de onkosten. Het deed me denken aan bruiloft van een Filipijnse collega die ik jaren geleden bijgewoond heb. De moeder van de bruidegom kwam ons bedanken met op haar arm een meisje, wat later haar kleindochter bleek te zijn, zonder armen.
Het meisje, ongeveer 5 jaar oud, bleek per ongeluk een mijn opgeraapt te hebben dat ze voor speelgoed aanzag. Gelukkig heeft ze het overleefd, en hopelijk kan ze ook in de toekomst trouwen. Het huwelijk is Cambodja erg belangrijk en word vaak aan het eind ervan het jaar gevierd. Veelal spelen koppelaars binnen de familie een rol, vooral op het platteland, en betaald de bruidegom een bruidsschat aan de familie van de bruid. Huwelijken konden tot voor kort wel 3 dagen duren maar dit word tegenwoordig steeds meer ingekort tot 1 dag, en ook is in de grote steden het steeds meer gewoon om huwelijken niet door de familie te laten bepalen maar door de partners zelf. Wat betreft ongevallen door landmijnen uit de dertig jaar dat het land in oorlog blijkt dat vorig jaar ongeveer 270 slachtoffers gevallen zijn. Een derde van de mensen die met een mijn in aanraking gekomen zijn zijn kinderen. In Cambodja zijn er meer dan 35 duizend mensen die verwondingen hebben opgelopen door landmijnen. Wrang is dat in februari in een jarenlang grensconflict tussen Thailand en Cambodja door Thailand clusterbom-munitie is gebruikt waarbij een gedeelte vaak niet direct ontploft. Door de lichtgevende kleuren oefenen deze explosieven een aantrekkingskracht uit op kinderen waardoor de mensen, en vooral kinderen in de omliggende dorpen een groot gevaar lopen hierdoor gedood of gewond te raken. Meer dan 80% van de Cambodjanen leven op het platteland.Vooral op het platteland leveren landmijnen een gevaar op, en het word afgeraden buiten de gebaande paden te lopen.
