Beam me up Scotty!

Het is niet makkelijk afscheid te nemen ook al ga ik maar vier maanden weg, en kom ik daarna weer terug. De reis duurt in totaal ongeveer 14 uur maar ben met een tussenstop een dag bezig. Dat is wat anders dan die oude plaatjes van mensen die met de boot naar het buitenland vertrokken en weken onderweg waren. Natuurlijk ben ik wel eerder naar het buitenland geweest maar dit was nooit langer dan 5 weken, en nu is het dan 4 maanden. Ik krijg meestal pas echt het gevoel dat ik echt weg ben als ik in het vliegtuig zit, of misschien als ik uit het vliegtuig stap. De bestemming Cambodja is onbekend voor mij, en ik ben nu bezig uit mijn comfort zone stappen. Het hier en nu is veilig, met mijn ouders, familie, vrienden, collegas, mijn huisje, en bed en de dagelijkse rituelen die hierbij horen. Het daar is onbekend: waar ik zal slapen, hoe het zal zijn om daar te werken etc. Het is ook de eerste dat ik terug ben in Azie sinds dat ik in 1981 met mijn ouders uit de Filipijnen vertrok. Mijn oma van 94 is ook begin jaren 50 met mijn opa en hun 4 kinderen van Suriname naar Nederland gekomen met de boot en met een kist met fruit en hun bezittingen. Mijn moeder is ook met haar ouders uit Indie gekomen net na de oorlog. Mijn vader heeft met ons voor zijn werk en als cultureel antropoloog met ons op veel plekken gewoond, en mijn familie woont nu zo'n beetje in alle windstreken. Het zit in mijn bloed zegt mijn vader,die reislust. Mijn oma vroeg direct de bosatlas te pakken (uitgave 1959) om te laten zien waar Cambodja ligt, en ze zei: welke taal spreken ze daar? "Khmer" zei ik. Toen vroeg ze waar de taal op lijkt. Ik zei dat het wel een beetje op Chinees lijkt. Ze zei wel proberen om een beetje van die taal te leren hoor, dat word namelijk erg gewaardeerd. Toevallig had ik inmiddels al een korte podcast gedownload die ik op weg naar Oma geluisterd had. Het klonk inderdaad moeilijk, als Chinees zeg maar. Maar ik zal proberen dagelijks een paar woorden te leren om te beginnen hallo fonetisch uitgesproken als "sue sa da" en dankje "awkoen" straks in eht vliegtuig.Het leren van een paar woorden kan me inderdaad veel plezier geven zoals Oma zei en wat extra zelfvertrouwen in het onbekende. Vanochtend kreeg ik in ieder geval een zeer verwerkelkomend mailtje van de directeur van de organisatieorganistatie met wie ik ga samenwerken: ik word opgehaald van het vliegtuig en ik moet zoeken naar het onderstaande bordje.